Yarın Olmayacak

 

İçimden derin bir iç çekişle başlıyorum ..

Hayatı ölmeyecekmiş gibi yaşadığımızı hatırladım.

Zamana meydan okurcasına yaptığımız planlar, koşuşturmalar, amaan bugün yapmayım yarın yapayımlar.. 

Hepsi bir an da puf olup ortadan kaybolacak. Yarın olmayacak, bir kez daha göz göze bakamayacaksın, bir kez daha dokunamayacaksın okumak istediğin kitaplara, dinlemek istediğin o güzelim türküler silemeyecek kulağının pasını ..

Yarın olmayacak gibi yaşasak, belki o zaman verdiğimiz kararların arkasında dağ gibi durabilirdik. Hissettiğimiz o derin duyguları istediğimiz gibi yaşayabilirdik. 

Bu davranışın yanlış diyenlere, '' canım istedii '' deseydik belki bu kadar acımayacaktı yüreğimiz. İnsanların ne düşündüklerine, ne gördüklerine, ne konuştuklarına taktık kafamızı. Hiç içimizden geldi diye yaşayamadık. Halbuki o yaşam duygusu insanın içine çiçekler gibi serpilmiş bir mutluluktan, şükürden başka bir şey değildi. Bunun kıymetini bilemedik.

Keşke arasaydım, keşke yazsaydım, keşke konuşsaydım, keşke seviyorum diyebilseydim diyenlerdensiniz biliyorum. Bu hayatta insanı en çok yoran şey ''Keşkeler..'' 

Mesela ben keşke Üniversite hayatımı daha iyi geçirebilseydim, orada bıraktığım insanlar bugün hala hayatımda olabilselerdi. Tek başıma hiç bilmediğim bir şehirde daha iyi ayakta kalabilseydim keşke.. Keşke biraz da yanımda olabilselerdi, o bunu yaptı ama ben yanındayım deselerdi.. Geç olmasaydı. 

Ben biraz yürekli olsaydım, kalıp savaşsaydım belki daha güzel gülümserdim hayatıma. Gözlerim daha güzel bakardı insanlara.. Korkmadan çekinmeden sevseydim bütün insanları.. 

Şimdi nasıl söylerim bilmiyorum, nasıl bakarım insanların gözlerine, nasıl anlatırım iyi biri olduğumu.. Beni en çok çiçeklerin, kitapların, denizlerin, güzel bir nefesin mutlu ettiğini. 

Kalkıp bir baktım gökyüzüne beni alıp götürüveren o güzel şarkıyı açtım '' Nereye Kadar '' .. 

O an anladım kuşların telaşından belliydi, geç kaldık ..